Campertochten
van Walslot
2007

 

 Zuid Afrika 
Om 13.30 uur vertrokken uit Froombosch voor de reis naar Zuid Afrika.

Niek en Claudia brachten ons weg naar Schiphol. Onderweg veel regen gehad, maar in de buurt van Amsterdam kwam de zon door. Op Schiphol eerst ingecheckt en de bagage ingeleverd. De bagage mocht voor ons samen 40 kg. wegen en was 39.8 kg.. Goed gedaan dus. Hierna zijn we met elkaar gaan eten en hebben nog even op het panoramaterras naar de binnenkomende vliegtuigen gekeken. Daarna Claudia op de trein naar Rotterdam gezet en haar uitgebreid uitgewuifd. Niek tot aan de roltrap richting P1 vergezeld en ook uitgewuifd. Toen we later in het vliegtuig zaten hebben we ons wel even afgevraagd wie nou wie weggebracht had. Om 19.35 vertrokken en in Frankfurt overgestapt.

 

                 


Donderdag 18 oktober, eerst zon, daarna verschrikkelijke regenbuien met onweer.

De vliegreis is van begin tot eind goed verlopen. Lekker geslapen onderweg en dus behoorlijk uitgerust aan de 2e dag begonnen. Aankomst om 09.15 uur, daarna door de controles. Toen we in de lange rij stonden voor de paspoortcontrole werd meerdere keren omgeroepen: "Mister Ide Van" moet zich melden bij de informatiebalie (in het engels dus). Dat was dus niet eerder mogelijk dan na de paspoortcontrole en het ophalen van de bagage. Dit heeft al met al wel een uur geduurd. Afspraak was dat we door iemand van KEA campers van het vliegveld gehaald zouden worden. We vermoedden al dat deze persoon ons op had laten roepen. Toen we bij de informatiebalie informeerden wie ons had laten oproepen wist niemand ergens van. Maar we zagen ook nergens iemand van KEA campers tussen de ophalers. Een hulpvaardige jongeman, waarvan wij dachten dat hij bij het personeel van de informatiebalie hoorde, is toen voor ons gaan bellen naar KEA campers. Wij hadden van Wereldcontact nl. een telefoonnummer en een adres van KEA campers meegekregen. Hij, en ook wijzelf kregen geen kontakt, want het telefoonnummer was vervallen. Hij bleek echter taxichauffeur te zijn en dus niet in dienst van de luchthaven. Hij is met ons, op ons verzoek, gaan rijden naar het adres wat bij ons bekend was. Op dit adres geen KEA campers te vinden en ook bij niemand bekend. Teruggegaan naar de luchthaven en daar hebben wij Wereldcontact in Nederland gebeld. Zij zouden het uitzoeken voor ons. Onze helper had ondertussen inlichtingen gebeld en een ander telefoonnummer gekregen. Toen we daar naar toe belden bleek dat ze wel op het vliegveld geweest waren en ons om hadden laten roepen, maar niet lang genoeg gewacht. De kosten voor onze helper (taxirit e.d.) hebben we later, na overleg met Wereldcontact, gedeclareerd bij KEA campers. Maar dit was pas het begin van nog meer ellende. Er was 1 persoon om de campers uit te geven en dit ging niet erg professioneel. Aangezien wij nog ongeveer 250 km. moesten rijden die dag naar de 1ste camping, werden we nogal ongeduldig. Inmiddels hadden we namelijk ook gehoord dat het om 18.00 uur donker zou zijn. Na hem gevraagd te hebben hoe lang we nog moesten wachten kregen we het idee dat we dat beter niet hadden kunnen doen want hij liet ons, naar ons idee, nog langer wachten. Weer telefonisch kontakt opgenomen met Wereldcontact. De mevrouw aan de telefoon (van Wereldcontact) maakte de opmerking: "Ja, het is Afrika, daar gaat het nu eenmaal wat langzamer en de weg naar Dullstroom (camping) is 1 lange rechte weg  die gemakkelijk te berijden is. Op een gegeven moment kwam er een extra persoon bij die ons toen geholpen heeft. Ondertussen was het vreselijk gaan onweren en de regen kwam echt bij bakken uit de lucht. Bij controle van de camper bleek een schuifdeur niet goed te sluiten en het water gutste naar binnen. Er is geprobeerd het te verhelpen, maar dat lukte niet en het werd later en later.  Met vereende krachten de deur goed dicht gekregen. Wij hebben toen gezegd het maar zo te laten, we zouden deze deur dan maar niet gebruiken. De controle van de camper is door alle heisa om de deur ietwat aan ons voorbij gegaan. Hopen dat alles goed is. Ergens tussen 15.00 en 16.00 uur vertrokken we naar de supermarkt. Hier gauw wat brood en beleg voor ’s avonds en de volgende ochtend ingeslagen. Ide worstelde linksrijdend,  met het stuur rechts en met de linkerhand de versnellingspook bedienend, dit laatste was nieuw voor hem, rond Johannesburg. Heelhuids op de goede autoweg aangekomen was het eerst heel goed te doen. Het was nog licht en ondertussen ook weer droog. Om ongeveer 18.00 uur was het donker, ook begon het weer vreselijk te regenen en hadden we ook nog allemaal wegopbrekingen. We zullen hier niet teveel over uitwijden, maar het was toen echt horror. Ezelkarretjes op de vluchtstrook en auto’s met 40 op de snelweg of zonder achterlichten enz..Om ongeveer 20.00 uur waren we gelukkig heelhuids op de camping. Het lijkt een klaagverhaal, maar we schrijven dit ook allemaal op omdat we het belangrijk vinden dat Wereldcontact weet hoe een en ander gegaan is en ze misschien moeten heroverwegen om nog langer zaken met KEA campers in Johannesburg te doen en zelf ook iets zorgvuldiger te zijn (verkeerd telefoonnummer en adres op de voucher). Het is nl. niet prettig om op deze manier je vakantie in een volkomen vreemd land te beginnen!! Ook schrijven we dit verslag voor de website van www.camperleven.nl. Hierdoor kunnen andere camperaars hun voordeel doen als zij ook iets dergelijks willen ondernemen.

           

 

Vrijdag 19 oktober, bewolkt maar droog.

Ondanks dat we doodmoe waren hebben we gisteravond toch nog alles uitgepakt en opgeruimd. Ook de inventaris nog eens goed bekeken. Die bleek toch wel erg karig te zijn en het tafeltje ontbrak. Dit was ’s middags bij de inspektie, samen met iemand van KEA campers, vanwege de problemen met de deur, niet zo goed tot ons doorgedrongen. Van wat er aanwezig is, zit er ook echt niet meer in dan 2 stuks. Dus 2 vorken, 2 lepels, 2 kopjes, 2 borden enz... In de camper die we voor onze vakantie 2 jaar geleden in Canada gehuurd hadden, was alles ruim aanwezig. Op het eerste gezicht lijkt het niet zo erg dat er niet meer is, maar als je hebt ontbeten, moet je wel afwassen, want er is niets meer schoon. Vandaag dus alvast maar een paar bekers erbij gekocht. En zo zal er in de komende weken voor het gemak nog weleens wat bijgekocht gaan worden. Volgens ons is dat toch niet de bedoeling!! En het moet toch ook niet zo zijn dat je spullen mee moet nemen vanuit Europa in het vliegtuig. Maar goed, het zij zo.Vanmorgen wilden we het gas gebruiken voor het koken van een eitje. Gas deed het niet!! We wisten  niet hoe deze gasfles opengedraaid moesten krijgen, er ontbrak nl. een stukje gereedschap. De buurman te hulp geroepen. Gelukkig sprak hij Afrikaans, dit beviel ons wel, want we konden elkaar heel goed verstaan. Hij vertelde later dat zijn ene opa van Nederlandse afkomst en zijn andere opa van Duitse afkomst was. Hij had het stukje speciale gereedschap. Maar dat mocht niet baten want toen hij de fles open had begon er van alles erg te sissen. Dat leek ons niet ideaal. De buurman heeft voor ons naar het camperbedrijf gebeld en daar werd goed gereageerd. We moesten maar nieuw gaan kopen en kunnen na afloop van de reis de kosten declareren. De mannen zijn samen in de auto van de buurman naar het dorp gegaan. Daar bleek dat alles, ook de fles, vernieuwd moest worden. Schroefdraad van de fles en de regulateur waren beide beschadigd. Alles gekocht en aangesloten en we hebben gas. De buurman uitgebreid bedankt, maar we konden hem geen koffie aanbieden, want we hadden toen nog maar 2 kopjes. We hebben van hem ook een speciale verloopsteker gekregen voor de elektrische apparaatjes die we meegenomen hadden. De mensen hier zijn wel zeer vriendelijk en hulpvaardig, ook in de winkels. Vandaag al erg van de natuur genoten op weg naar Sabie (280 km. verder het land in). Pilgrim’s Rest bezocht (Pelgrim Rus in het Afrikaans), dit is een oud goudzoekersstadje. Verder nog een hoge pas gereden, de Mac Mac waterval bekeken en al veel houten beeldjes enz. enz. te koop aangeboden gekregen. Overal waar je maar kunt stoppen staan ze met deze handel. Langs de kant van de weg veel cactussen in bloei gezien. Een prachtig gezicht. Nu zitten we op een zeer luxueuze camping (Merry Pebbles) in Sabie. Wie vertaalt dat even voor mij, zijn dat gelukkige kiezelstenen of vrolijke? De fles wijn is ondertussen geopend en we zijn van plan vroeg naar bed te gaan want morgen gaan we naar het Kruger Park. We willen daar op tijd zijn om zoveel mogelijk te bekijken.

       

                             

Zaterdag 20 oktober, vanmorgen bewolkt maar ’s middags prachtig weer.

Het heeft de afgelopen nacht heel hard en lang geregend, maar ondanks dat hebben we heerlijk geslapen. Op tijd opgestaan en heerlijk gedoucht in de prachtige wasruimte van de camping. Na het ontbijt meteen vertrokken (8.30 uur). In Sabie nog wat inkopen gedaan en getankt en toen op weg naar het Kruger Park. We hebben een andere ingang gekozen dan in de reisbeschrijving staat. Dit, omdat we dan in het park langer onderweg waren naar de camping. We wilden nl. zoveel mogelijk in het park rondkijken en naar wild zoeken. En dat is gelukt. Wat hebben we vandaag al veel wild gezien. Om te beginnen een wild zwijn, een Warthog, hier liepen we nou niet echt warm voor. Daarna een kudde springbokken, deze dieren zagen we regelmatig weer. Terwijl we reden zagen we in de verte een klein meertje met allerlei zwarte stippen erbij. Hier zijn we dus van de weg afgegaan en over een gravelpad naar het meertje gereden. Daar was een hele grote kudde buffels aan het drinken. We konden ze dus heel goed bekijken. Daar meteen een broodje en koffie gemaakt en ondertussen naar de buffels gekeken. Weer op de verharde weg zagen we hele leuke kleine aapjes. We weten niet welk merk, maar ze waren leuk en blijkbaar ook gevoerd door de touristen, jammer. De giraffes die we hierna zagen waren zeer indrukwekkend, ze waren met 2 jonkies. Weer iets verderop zagen we bavianen in en onder de bomen. Hierna vonden we dat we al heel blij moesten zijn met al het wild dat we gezien hadden en zijn ons gaan aanmelden bij het Sukuza Restcamp. Hier moesten we de entree voor het Krugerpark voor 1 nacht betalen, bij de volgende camping moet voor de 2e nacht worden betaald. Even gekeken waar we konden staan en toen toch maar weer met de camper het park ingegaan. Je mag niet uit de auto in het park, wel je raam open, maar er niet uithangen. Dit allemaal voor je eigen veiligheid. Toen we bij een kudde zebra’s stonden te kijken, stopte er een Ranger die ons vertelde dat we ongeveer 3 km. terug moesten rijden. Dan linksaf slaan een gravelweg in (grondweg in het Afrikaans) en daar moesten gaan kijken. Daar zou een olifant staan. Hij zei dat het 1 van de grootste in het Krugerpark is. Nou het was in ieder geval echt een hele grote en we hebben hem van alle kanten kunnen bekijken, filmen en fotograferen. Hierna nog een prachtige kudde dieren gezien waarvan wij het merk niet weten, maar Ide denkt dat ze in het Afrikaans " wildebeest " heten. Misschien komen we daar nog wel achter. Langs de kant van de weg nog weer een paar giraffes gezien en toen vlak bij de camping nog weer een aantal wilde zwijnen. Kortom, een prachtdag!!!

       

                         

        


Zondag 21 oktober, stralend zonnig weer en behoorlijk warm.

Al om 06.00 uur opgestaan en om 07.30 uur reden we al. Het rijden met deze camper en links went al goed. Al vrij gauw zagen we in een rivier 2 krokodillen. De dag begon dus meer dan goed. Hij is ook verder goed gebleven. We hebben 4 van de big five (zoals ze dat hier noemen) gescoord. Namelijk buffels, olifanten, een neushoorn en een leeuw. Dat schijnt uitzonderlijk te zijn als je al deze dieren op een dag ziet. We hebben van de 5 alleen het luipaard niet gezien. Verder hebben we nijlpaarden, giraffes, een slang, hyena’s, veel bavianen en diverse vogels gezien. Maar het mooiste van vandaag was de kudde van ongeveer 40 olifanten die vlak langs de kant van de weg aan het water drinken waren. De camera heeft overuren gemaakt en we hebben al ongeveer 200 foto’s. We hebben er nu een kaartje ingedaan waar ongeveer 2000 foto’s op kunnen. Kunnen we thuis wat laten zien (zit iedereen vast op te wachten). We hadden van tevoren niet kunnen bedenken dat we dit soort dieren van zo dichtbij konden bekijken en filmen. Voor ons is het bezoek aan het Krugerpark dan ook meer dan geslaagd. Nu zijn we in het Berg en Dal Restcamp. Vanavond hebben we op het camp buiten de deur gegeten  en nu zitten we met een wijntje na te genieten van de dag. Een paar sms’jes ontvangen en ook weer wat verstuurd. Dat gaat allemaal goed. Morgen gaan we vanuit het Krugerpark op weg naar Swaziland. Moesten water bijvullen en er ontbrak een vulslang, morgen maar kopen. Benieuwd wat we weer gaan zien onderweg.

    krokodil   

        


Maandag 22 oktober, stralend blauwe lucht en behoorlijk warm.

Vandaag is het feest want Mark (onze zoon) is jarig. Vanavond dus proberen te bellen. Na het ontbijt, waarbij we iedere morgen een pil tegen de malaria slikken, zijn we om ongeveer 8.30 uur van camping Berg en Dal vertrokken. De pillen tegen malaria moeten we in blijven nemen tot ongeveer 7 dagen nadat we uit het gebied zijn vertrokken waar de malariamuggen rondzwermen. Nog geen 1 gezien, waarschijnlijk zitten we in een gunstige tijd. Een paar weken voor ons vertrek hebben we een aantal injecties gehaald bij de huisarts (DTP en Hepatitis A). De camping was nog wel in het Krugerpark, maar aan de rand. We hoefden dus niet ver tot aan de poort. Maar voordat we daar waren kwam nog een kudde olifanten afscheid nemen. Een stuk of 20 staken vlak voor onze camper de weg over. Vlak nadat we de poort uit waren zagen we op een brug mensen over de rand in het water kijken en filmen. Wij dus ook stoppen en kijken. Er bleken een aantal krokodillen in het water te liggen. Die staan dus nu ook op onze de film en foto's. Hierna nog wat flessen water ingeslagen, het kraanwater is nl. niet altijd betrouwbaar.

   

        


Toen op weg naar Swaziland, waar de weg ons doorheen voert. Ons volgende reisdoel is een wildpark in Swaziland. Bij de grens was het behoorlijk druk, maar alle formaliteiten verliepen toch snel. We moesten ook nog wegenbelasting voor dit land betalen. We hebben onderweg gezien waar dat aan besteed wordt. Een behoorlijke brug over een brede rivier. Rond Mbabane werd een voor ons gevoel nogal prestigieuze rondweg aangelegd. Vlak voor de nieuwe brug zagen we van verre al een man midden op de weg staan die ons naar de kant leek te willen dirigeren. Onze reaktie was, rustig doorrijden en niet stoppen, we konden nl. wel zien dat het geen politieagent o.i.d. was. Vlakbij gekomen zagen we aan de kant allemaal kleine kindertjes met gekleurde bollen aan armen en benen (net als de amerikaanse cheerleaders) staan dansen. Het bleek dus een vorm van bedelen. De natuur hier vonden we indrukwekkend en voor ons anders dan we ooit eerder gezien hebben. De camping ligt weer in een wildpark en was goed te vinden. Alleen de laatste 7 km. was de weg gravel en behoorlijk moeilijk te berijden. We hebben hier geen dekking voor de gsm en hebben dus telefoonkaarten gekocht. De verbinding met Mark was heel goed. Morgen vertrekken we weer naar Zuid Afrika.  

   

        


Dinsdag 23 oktober, Een hele warme dag, ongeveer 36 graden.

Het was nog een heel eind rijden voordat we weer bij de grens van Zuid Afrika waren. Dit gedeelte van Swaziland leek veel armer dan het gedeelte dat we de dag daarvoor gezien hadden. Ook hier lopen de koeien los langs de snelweg, net als in Zuid Afrika. Je moet dus voortdurend oppassen want ze lopen soms zo de weg op. Ook lopen er heel veel mensen langs de snelweg, o.a. de schoolkinderen. Rond het middaguur waren we weer aan de grens, waar het behoorlijk druk leek. Maar dat viel uiteindelijk mee. We kregen weer een stempel in ons paspoort en konden verder rijden. Op weg naar het Mkuze Game Reserve waar we 2 nachten geboekt waren. De laatste 16 km. bleek een gravelweg. En wel een buitengewoon slechte, en we zijn toch echt wel wat gewend in Scandinavie en Canada. Het was eigenlijk onverantwoord om er een camper op te laten rijden. De weg ging door autochtone dorpjes met erg veel vee en kinderen op de weg. De kinderen zwaaien uitbundig met de ene hand en de andere houden ze op. Aangekomen bij het hek van het park moesten we de entree betalen en moesten volgens de routebeschrijving naar de receptie van het Mantumacamp, dit bleek nog eens 9 km. verderop te zijn. Daar werden we ingeschreven en kregen te horen dat het daar vol was en dat we terug moesten naar de ingang want daar was nog ruimte genoeg. Leek ons niet correct, maar ja het is Afrika zoals de dame van Wereldcontact de eerste dag al zei. Weer 9 km. terug dus. Daar aangekomen wilden we graag aan de stroom, want gezien de warmte, 36 graden, wilden we heel vlug onze airco in de camper aanzetten en lekker in de koelte binnen gaan zitten. Dat viel tegen. Na een aantal aansluitingen geprobeerd te hebben kwam er een vrouw bij de ingang vandaan en een campinggast ons vertellen dat de generator stuk was. Geen stroom dus. In de camper zit wel een huishoudaccu maar niet geschikt voor de airco  of twee dagen koelkast. Het repareren van de generator kon volgens de vrouw wel 2 dagen duren. De medecampinggast was heel aardig, maar ook hij baalde ervan dat er geen stroom was. Op dat moment al besloten om dan de volgende morgen maar verder te gaan naar onze volgende bestemming. Wat wel inhield dat we daar nog zelf een nacht moesten betalen. Maar dat hadden we er graag voor over. Jammer, want er zouden hier nog een aantal verschillende soorten neushoorns rondlopen. Met de medecampinggast en zijn vrouw hebben we daarna gezellig zitten borrelen en hebben erg veel gepraat over de situatie in Zuid Afrika. Zij bleek van oorsprong uit Rhodesie (Zimbabwe) te komen en heeft daar nog familie wonen. Van haar kregen we bevestigd hoe slecht de situatie daar is. Zij zagen beiden nog wel dat het in Zuid Afrika nog goed kan komen en het geen Zimbabwe hoeft te worden. Wij vinden de verschillen nog  erg groot, maar misschien is het al wel beter dan in het verleden. Na de borrel maar op tijd gaan slapen.

 

                                                                                       Swaziland

Woensdag 24 oktober, vannacht geregend, overdag bewolkt en later zonnig.

Om 6.00 uur opgestaan en we reden om 7.15 uur. Het opstaan lijkt erg vroeg, maar we vinden zelf dat we meer aan de dag hebben. Het is nl. rond 18.00 uur al donker en dan kun je toch niet veel anders meer dan in de camper zitten. Alle mensen staan hier al heel vroeg op en gaan dan ook vroeger naar bed dan wij bij ons gewend zijn. Weer een uur over de eerste 16 km. gedaan en alle kinderen die gisteren uit school kwamen nu weer naar school zien gaan. Heel veel mensen leven hier in onze ogen toch nog wel heel primitief. In hutjes en hele kleine huisjes. Een aantal kinderen zagen we op blote voeten naar school lopen. En dat over de gravelweg, wat een eelt moeten ze onder hun voeten hebben. Maar tussen de hutjes zie je soms ook zomaar iemand met een mobieltje staan bellen. Daar sta je toch wel heel vreemd van te kijken. We moesten vandaag veel kilometers afleggen en daarom zijn we de snelweg opgegaan. Op bepaalde gedeelten moest je tol betalen. Onderweg nog boodschappen gedaan. We zijn tot de ontdekking gekomen dat de Spar hier in bijna iedere plaats een supermarkt heeft, maar er zit wel verschil tussen. In onze ogen zijn er "witte" en "zwarte" supermarkten. Wat in de ene wel te koop is, is in de andere niet te krijgen en omgekeerd. Het assortiment op o.a. de vleesafdeling verschilt nogal. Toen we later nog even van de snelweg af gingen, kwamen we in een buurt terecht met dure strandhuizen die allemaal omheind zijn met hoge hekken. Er staan bij deze hekken bordjes waarop vermeld staat dat er gewapend gereageerd zal worden bij overtredingen. Rond 15.00 uur kwamen we aan op de camping in Scottburgh. We kijken nu vanuit de camper uit over de Indische oceaan, waarlangs we vanmiddag al een wandeling hebben gemaakt. Het waait hier behoorlijk hard, maar het is gelukkig niet zo warm als gisteren. Vanmiddag zijn we op weg hier naar toe al door Durban gekomen en morgen willen we daar eens gaan rondkijken.

      


Donderdag 25 oktober, Bewolkt en niet al te warm.

Vandaag bleven we op dezelfde camping. We konden uitslapen en hebben dat ook gedaan tot ongeveer 8.00 uur. Daarna gedoucht en op ons gemak ontbeten. Toen zijn we met de camper naar Umhalanga gegaan. Dat was nog iets verder terug dan Durban, maar we hadden iets gelezen over een haaienstation wat wel interessant was om te bezoeken. We hebben het vrij gemakkelijk gevonden, maar het was niet helemaal wat we ervan verwacht hadden, maar er was ook nog veel onder reconstructie. Er lag ook nog een opengesneden haai en die kon je bekijken (dat stonk verschrikkelijk). Er was verder nog wat uitleg over haaiennetten. Deze zijn op verschillende plaatsen langs de kust in het water gespannen, zodat er veiliger gezwommen kan worden. Ook bij Scottsburgh. Daarna zijn we weer richting Durban gegaan en begon het te regenen. Vanaf de weg zagen we een Pick en Pay. We hadden al gehoord dat dat een hele grote supermarkt is. In de routebeschrijving voor de komende dagen wordt aangeraden om voor een dag of vijf voorraad in te slaan, omdat in de streek waar we naar toe gaan de winkels maar een beperkte voorraad hebben. We zijn dus maar gestopt en hebben daar onze voorraad aangevuld. O.a. veel water ingeslagen, want je kunt het kraanwater niet overal vertrouwen en dus gebruiken we altijd flessenwater. De Pick en Pay is inderdaad een hele grote winkel, waar niet alleen levensmiddelen te koop zijn, maar alles wat een mens nodig heeft. Best leuk om in een vreemd land eens in zo’n winkel rond te kijken. Na een lekker broodje gekocht en gegeten te hebben zijn we toen  weer richting  camping gegaan. De verdere middag en avond luierend doorgebracht.

 

                    

Vrijdag 26 oktober, droog en bewolkt weer, later zon.

Vanmorgen waren we om 6.15 uur wakker en  opgestaan. We gingen deze dag naar voormalig thuisland Transkei. In de routebeschrijving stond dat het een lieflijk landschap is met vriendelijke mensen. Toen onder de Boerenregering (apartheid) de thuislanden werden ingesteld, zijn alle blanken er weggetrokken. Dat klopt, want we hebben onderweg geen blanke gezien. Het heuvelachtige landschap is heel aantrekkelijk, met tegen de hellingen overal huisjes, waaronder veel rondavels. Ze zijn in verschillende kleuren geschilderd, wat het geheel een heel vrolijk aanzicht geeft. Je ziet overal langs de wegen mensen en vee lopen. Je ziet hier ook veel paarden, daar wordt ook op gereden. Verder hebben we nog zien ploegen met ossen. De stadjes waar we doorheen gekomen zijn hebben een hoofdstraat met aan beide zijden winkels. Voor die winkels staan nog weer kraampjes waar mensen uit de omgeving hun spullen te koop aanbieden. Het ziet er zwart van de mensen die overal door en omheen krioelen. Je kunt er alleen maar stapvoets doorheen rijden en maar hopen dat je niemand met de spiegel raakt. Het stuift er verschrikkelijk, want de weg is niet verhard. Het laatste stuk wat we vandaag moesten rijden was weer een gravelweg (20 km.). Hier hebben we 1 ½ uur over gedaan. Volgens de routebeschrijving was deze goed te rijden, maar dit viel weer tegen. Eigenlijk zijn deze wegen alleen met een 4WD of truckcamper goed te rijden. Bovendien is ons bij KEA verboden op gravelwegen te rijden. Maar soms moeten we dit dus volgens de reisbeschrijving. Een interessant dilemma als er iets gebeurt. Een gedeelte van de gravelweg ging door een theeplantage, wat weer een heel ander landschap gaf. Vlak voor het dorp zagen we een aantal vrouwen in een riviertje de was doen. In Mbotyi aangekomen vonden we de camping meteen. Een hele mooie, leuke camping, maar er zijn geen vlakke plekken voor een camper. Ook bij het oprijden hielden we ons hart vast vanwege de diepe sporen bij het hek. Dus staan we nu tussen de rondavels, midden op de camping op de, in onze ogen, enige bijna rechte plek. De bomen zijn er erg laag, je kunt er met de camper eigenlijk niet onderdoor. Er is op elke camping ’s nachts bewaking en dus ook op deze. Aangezien we er alleen staan hebben we dus een privebewaker. Na aankomst nog een strandwandeling gemaakt en daar toch nog een aantal blanken gezien die, volgens ons, in een hotel hier logeren. Het zijn Zuid Afrikanen en we hebben ze gefeliciteerd met het behalen van het rugbykampioenschap.

      

                                                   

                              

Zaterdag 27 oktober, stralend zonnig weer.

Gistermiddag kwam er een man bij ons op de camping die vertelde dat hij voor de community excursies verzorgde voor de vakantiegangers. Hij bood meerdere activiteiten aan, waaronder het bezoeken van 2 watervallen en een theefactory. Dat leek ons wel wat en dus hebben we met hem afgesproken voor vanmorgen 10.00 uur. Hij wist alleen nog niet zeker of hij wel een auto tot zijn beschikking zou hebben. Vanmorgen kwam hij precies op tijd, maar zonder auto. Die was niet voorradig en hij stelde voor om dan maar met onze camper te gaan. Maar gezien de al eerder genoemde toestand van de weg hier en na gehoord te hebben dat de rit heen en terug ongeveer 50 km. was, hebben we besloten het niet te doen. Dit was jammer want we hadden gehoord dat van elke Rand die we uitgeven er een gedeelte gebruikt wordt voor bijstand. Er is namelijk onvoldoende werk voor iedereen. We hebben toen eerst maar eens een kop koffie gedronken en zijn toen naar het strand gegaan voor een wandeling. Dat beviel beter dan gisteren, want er was veel minder wind en dus stoof het niet zo. We hebben een paar uur op het strand doorgebracht totdat we voelden dat we gingen verbranden. We zijn gaan eten, hebben een siesta gehouden en zijn daarna buiten bij de camper in de schaduw gaan zitten. Later op de middag is Diny nog gaan zwemmen in de oceaan. Dat was heerlijk en daar koelde ze behoorlijk van af volgens haar. Zo’n rustdag, waarop niet gereden hoefde te worden, beviel uitstekend.
Zondag 28 oktober. Bewolkt en warm.We hadden gisteravond de wekker gezet op 5.30 uur. We wilden nl. vroeg vertrekken i.v.m. de tijd die we nodig hadden om de eerste 20 km. te rijden. Om 6.45 uur reden we dus al. We merken steeds meer dat de slechte weg en de gehuurde camper niet bij elkaar passen en daar balen we van. Hier hadden we voor gewaarschuwd moeten worden door het reisbureau. Het ergert ons behoorlijk want we zijn toch echt wel wat gewend met het rijden van de Dempster Highway in Yukon, Canada (800 km. heen en ook weer terug op gravel) en de Top off the World Highway  tussen Yukon en Alaska naar Tok. Ook zoeken we met onze eigen camper in Scandinavie vaak de gravelwegen op, dus! De reis ging naar Coffee Bay, verder naar beneden aan de oostkust. Hij voerde verder door het mooie en afwisselende landschap van Transkei. Veel mensen in hun zondagse kleding onderweg naar de kerk of misschien ook wel op familiebezoek. De laatste 80 km. was een geasfalteerde weg, maar met heel veel "potholes" (gaten). Dus heel voorzichtig rijden. De auto’s zwalkten over de weg, en wij dus ook, van de ene naar de andere kant. Maar je wilde die diepe gaten echt wel ontwijken want je hele camper kon er wel in verdwijnen. Erg lang over dit stuk weg gedaan. Toen we dan ook eindelijk bij Coffee Bay arriveerden was onze vreugde groot. Maar het bleek dat we nog verder moesten over een stuk gravelweg. Dit stuk is niet te beschrijven, maar we hebben gelukkig de foto’s nog. Het ging daarbij ook nog steil om hoog en omlaag. Op dat moment had Ide al zoiets van "ik ga terug, dit kan echt niet". Maar toch doorgesukkeld. Bij de ingang naar de camping hebben we alsnog besloten terug te gaan naar de N2 en door te rijden naar East London. De weg naar de camping ging nl. steil naar beneden en de sporen, waar normaal de wielen doorheen gaan, waren door regen diep uitgesleten. In het midden lag de grond dus een stuk hoger. De Nissan waar we in rijden ligt met motor, achteras en uitlaat relatief dicht bij de grond. Het was dus niet verantwoord om naar beneden te gaan. Maar Diny heeft het mooi op de video staan.

                        

We hebben wel gezien dat het landschap waar we op weg naar East London doorheen kwamen (o.a. Grote Kei) erg mooi was, maar konden er niet genoeg van genieten. We moesten nl. snel doorrijden om toch voor het donker in East London te zijn.

                  

 Uiteindelijk kwamen we dus ’s avonds, na 550 km. gereden te hebben, doodmoe tegen 18.30 uur aan in East London. We hadden geen moed meer om daar nog op zoek te gaan naar de volgende camping, het werd nl. al donker. Op de weg N2 zagen we al een bord met een bed erop. We dachten die volgen we. Kwamen we aan bij het casino met een hotel erbij. In Las Vegas zijn de kamers bij de casino’s erg goedkoop, dus wij dachten dat dat hier ook wel zo zou zijn. Nou, niet dus, de enige kamer die ze nog hadden kostte 30.000 rand (4.000 euro). Ik denk dat ze ons niet deftig genoeg vonden, waarschijlijk alleen voor rijke blanke "suid afrikaners". Uiteindelijk hebben we overnacht in een Lodge, een soort Bed en Breakfast, dit paste ook beter in ons budget. Het heet "WarmKaros", vriendelijke behulpzame mensen, ze spraken Zuid Afrikaans. We kunnen elkaar  " baaie" goed verstaan. Eerst gedoucht, daarna een wijntje gedronken en toen heerlijk in een echt bed gaan slapen.

        

 

Maandag 29 oktober, prachtig, zonnig weer.

 

Weer gedoucht en uitgebreid ontbeten, Bacon en Eggs en andere lekkere dingen. We kunnen deze Lodge aanbevelen als iemand eens iets zoekt in East London. Daarna op weg naar de dokter. De eigenaresse van de Lodge heeft voor ons gebeld of we terecht konden. Diny had nl. al een paar dagen een zeer oor en omdat we nu in een grotere stad waren leek het ons goed om maar even naar de dokter te gaan. We kwamen terecht in een medisch centrum (geen ziekenhuis, meer wat wij kennen uit Zweden) waar iedereen erg vriendelijk en behulpzaam was. De dokter constateerde een middenoorontsteking en schreef antibiotica en pijnstillers voor. Daarna op zoek gegaan naar het postkantoor, want we wilden de ansichtkaarten, die al een tijdje klaar lagen, nu weleens op de post doen. We kunnen hier nl. nergens brievenbussen vinden. Postkantoor gevonden en de kaarten zijn onderweg. Boodschappen gedaan, geld gehaald, getankt en de banden op laten pompen. Hier is het gewoonte dat (zwart) personeel je tank vol doet en eventueel ook de banden oppompt en de voorruit schoonmaakt. Betalen doe je hier cash aan de pompbediende, die dan weer naar een luik gaat, waar iemand achterzit die je van buiten af niet kunt zien, en daarna krijg je de rekening en het eventuele wisselgeld. Volgens ons leven de pompbediendes, in ieder geval voor een groot deel, van de fooien. Maar dat weten we niet zeker. We komen nog even terug op ons verblijf in de Lodge. Gisteravond toen we aankwamen hadden we gezien hoe dat ging met de hekken en alle andere veiligheidsmaatregelen. Om het hele terrein van de Lodge staat een hoog hek en de toegang is met schuifhekken. We hadden een kamer op de begane grond met tuindeuren naar een veranda. Aan de binnenzijde van deze deuren zat een schuifhek. Hierdoor kan, als het erg warm is de deur openblijven, maar niemand naar binnen. Ook de ramen konden open, maar aan de binnenzijde zat ook een traliewerk. Vanmorgen hebben we aan de eigenaresse van de Lodge gevraagd of dit nu allemaal nodig is, of dat het zo gegroeid is in dit land. Zij gaf aan dat ze zich er veiliger bij voelen, maar dat het misschien meer een gewoonte geworden was, maar volgens haar is het in de grote steden zeker nodig. We hadden het idee dat ze zich een beetje ongemakkelijk voelde bij onze vraag. Het was niet als kritiek bedoeld maar we vroegen ons af of het echt zo nodig is. Het is bij ons in Nederland zo anders, dus je vraagt je dat wel eens  af. Na enig zoekwerk hebben we de camping  Lagoon Valley gevonden en het was geen probleem dat we een dag te vroeg waren als we maar betaalden voor die extra dag. We wilden nog naar het strand, maar het blijkt dat door de storm van een aantal weken geleden de weg naar het strand weggeslagen is. We hadden hier al over gehoord op de vorige camping in Scottburgh. Toen maar op de camping gebleven en de was gedaan. Ook ging plotseling ons mobieltje, bleek het de uitvoerende reis-organisatie hier in Zuid Afrika te zijn, met de vraag waarom we niet in Coffee Bay waren. Hebben hun verteld dat dat niet mogelijk was met de camper waarin wij reden. Op de een of andere manier geeft het toch ook een veilig gevoel dat je gevolgd wordt.

       

 

Dinsdag 30 oktober, stralend zonnig weer en lekker warm.

 

We hebben eerst uitgeslapen tot een uur of acht. Daarna uitgebreid ontbeten. We hadden alle tijd, want we bleven hier nog een dag. Tegen een uur of tien zijn we met de waterfiets de rivier afgefietst richting de zee. Dit blijkt op het moment de enige manier te zijn om op het strand te komen vanaf de camping en we wilden toch wel graag op het strand kijken en eventueel een wandeling maken. Onderweg met de fiets een groot aantal ons onbekende soorten vogels gezien. De een nog mooier en groter dan de ander. Aan het eind van de rivier de waterfiets op het zand getrokken en de schoenen en sokken in de fiets achtergelaten. We hadden verder alleen ons fototoestel meegenomen. De mevrouw van de camping had nl. gezegd dat er waarschijnlijk verder geen mens aanwezig zou zijn op het strand. Maar ze raadde ons aan toch geen dure sieraden of camera’s zichtbaar mee te nemen. Zij had ons ook al verteld dat er een grote rots in zee uitstak die de moeite waard was om te gaan bekijken. Het zou ongeveer een half uur lopen zijn. Op het strand aangekomen zagen we de rots in de verte. Het bleek wel een uur te vergen om er te komen. Maar dat was helemaal niet erg want het was een pracht wandeling er naar toe. De rots heeft in het midden een kloof waar het water hoog opspattend doorheen buldert. Doordat we op blote voeten waren was het niet mogelijk helemaal naar boven te klimmen. Maar we hebben hem/haar van alle kanten bekeken. We hebben in het water veel zee-anemonen en andere poliepen gezien in de mooiste kleuren en maten. Op het strand lagen ook stukken spons en koraal. Het koraal had verschillende vormen en kleuren. Diny heeft een mooie schelp gevonden en meegenomen. Het weer was prachtig en we zijn dan ook behoorlijk bijgekleurd. Ide heeft zelfs z’n benen verbrand. Rond 13.00 uur waren we weer bij de camper, waar we gegeten hebben en daarna siesta gehouden. De rest van de middag heerlijk buiten zitten lezen. Er staat op de camping een boom waar allemaal nestjes van gevlochten gras aan hangen, net lampionnetjes. Ze worden bewoond door mooie, knalgele vogeltjes die er vanaf de onderkant invliegen. Morgen op weg naar Addo Elephant National Park, waar we weer een aantal dieren, zoals olifanten, hopen te zien.

       

           

 

Woensdag 31 oktober, Zonnig en erg warm.

 

De reisroute voerde ons vandaag door een prachtig landschap van East London naar Addo Elephant National Park. Onderweg weer van de natuur genoten. Langs de weg heel veel bloeiende cactussen gezien en niet zoals in Nederland in een klein potje maar manshoog langs de kant van de weg. We zijn weer op tijd vertrokken van de camping omdat we vroeg op de plaats van bestemming wilden zijn. Dat is aardig gelukt, we waren al om 12.00 uur in het park. Daar hebben we ons ingeschreven voor een safari. Zoiets wilden we ook een keer meemaken. Met z’n allen in een jeep waarbij je als passagier hoog zit. Zie foto. Die begon om 15.00 uur en duurde 2 uur. Het was wel leuk om eens gereden te worden en niet ook op de weg te hoeven letten. We hebben erg veel olifanten gezien, waaronder ook hele jonge. Ook waren er weer veel wilde zwijnen, maar daar zijn we wel een keer op uitgekeken. Er was ook een behoorlijk aantal schildpadden te zien. Kudu’s zijn hier ook erg veel en dus hebben we die ook weer gezien. Maar geen neushoorn en daar hadden we  toch erg op gehoopt, aangezien we  in het Krugerpark maar een hebben gezien en dan ook nog vrij ver weg. Wat wel indrukwekkend was dat we twee mannetjes olifanten hebben zien vechten. Staat op de video. Het ging er behoorlijk hard aan toe. Morgen naar Tsitsikamma, het vogende park.

       

        

                                                                 Addo Elephant National Park

 

Donderdag 1 november, stralend zonnig weer met later mistbanken vanuit zee.

 

The Attack of the Apes.Toen we vanmorgen net wakker waren en genoten van onze eerste kop koffie hoorden we lawaai bovenop en rond de camper. Bleken er aapjes te zitten. Er zat een op de linkerspiegel aan het zijraam te voelen of dit open kon. Ook zat er een aan de voorruit te pulken en bovenop een aan het openstaande dakluik te trekken, deze laatste zo gauw mogelijk weggejaagd voordat hij (zij) de boel beschadigde. Ook zaten ze in de bomen en op de grond rond de camper. Deze apen zijn in alle parken waar we geweest zijn aanwezig. In het verleden zijn ze gevoerd door de mensen. En nu dat dus niet meer gebeurt gaan ze zelf op onderzoek uit. Kijken in de afvalbakken, tillen daar de stenen vanaf die er opliggen om te verhinderen dat ze erin gaan snuffellen. Maar dat helpt dus niet. Alles wat ze maar tegenkomen eten ze op en ze zijn vrij brutaal. Na een douche hebben we heerlijk buiten ontbeten, de apen waren ondertussen weg. Toen op weg naar het volgende park. Eindelijk konden we een keer stoppen om de bloeiende cactussen op de foto te zetten. We hadden ze al veel vaker gezien, maar steeds niet de kans gehad om ook te stoppen. Er zijn in dit land nl. niet veel parkeerplaatsen langs de weg en zomaar stoppen kan ook vaak niet. Onderweg nog weer wat boodschappen gedaan, nu in een supermarkt genaamd Checkers. Bij binnenkomst speelden ze Jingle Bells en was er kerstversierig, we keken elkaar eerst wat vreemd aan want wie doet dat nu in de lente. Maar we realiseerden ons toen dat het al november is, dus niet vreemd. Alleen voor ons dus omdat het zo warm is. Hier geen witte kerst dus. Via de snelweg N2, waar veel aan gewerkt wordt, naar onze bestemming van vandaag. Onderweg borden gezien met de tekst dat we de “Bobbejanen “ (Bavianen) niet mogen voeren. Ons in het nationaal park Tsitsikamma aangemeld en doorgereden naar de camping. We hebben weer zeezicht. Toen we buiten zaten zagen we een school dolfijnen in zee. Je zag er een aantal springen en verder heel veel rugvinnen. Ook weer gezien dus, het kan niet op deze vakantie. Vanavond iemand gezien die ook een KEA camper heeft gehuurd, hij vulde zijn watertank bij met een klein plastic flesje, wij hebben ook zo’n flesje. Daar gaat twee liter water in. Waarschijlijk is het de bedoeling dat we daar de watertank mee vullen. Dat zou dus betekenen dat Ide 40 keer heen en weer moet lopen om de tank vol te krijgen. Het lijkt ons dat KEA in de leer moet in de USA, Canada of Europa hoe het daar gaat met campers. Geldt trouwens voor alle campsite's, zijn niet overal echt ingericht op campers. Maar het is te doen. Morgen weer een dag, wie weet wat die weer brengt.
 

       

        

 

Vrijdag 2 november, eerst mistig, later bewolkt., niet koud.

 

We hoefden vandaag niet zo ver te rijden, ongeveer 150 km.. De reis ging naar Knysna. Het gebied waar we nu in rijden heet de tuinroute, niet dat er tuinen te zien zijn maar alles bloeit hier uitbundig . Planten, bloemen en de bomen langs de kant van de weg. In de routebeschrijving stond dat we over de N2 konden gaan. Zelf hadden we gelezen dat er ook een alternatieve route is en die hebben we genomen. Deze weg (R102) gaat door de Bloukrans Pass en de Groot Rivier Pass. Ook kom je dan langs Nature Valley. Dit dorp is een van de best bewaarde geheimen van de tuinroute, met uitzicht over een schitterend leeg strand, zoals we gelezen hadden. Wat we onderweg op de borden langs de kant van de weg ook lazen is dat je de Bobbejanen    ( bavianen) niet mag voeren, anders krijg je 500 rand boete. Onderweg zie je schitterende witte Aronskelken groeien. Het is wel een smalle, steile en bochtige weg, maar alleszins de moeite waard. Enige ervaring met dit soort wegen is wel gewenst. In Plettenberg Bay zijn we weer naar de dokter gegaan, want Diny’s oor werd alleen maar pijnlijker. De dokter heeft een ruimte in het winkelcentrum naast de apotheek. Daar kun je een afspraak maken. We waren er om ongeveer 10.30 uur en konden afspreken voor 12.00 uur. Na onderzoek bleek dat ze een zwemmersoor heeft. Volgens de dokter is dat heel pijnlijk, maar dat wisten we al. Weer een recept gekregen voor medicijnen en deze gehaald bij de apotheek, druppels. Het is nu 20.00 uur en we hebben het idee dat dit de juiste diagnose is. Op hoop van zegen.

        

 

Zaterdag 3 november, eerst bewolkt, later een beetje zon.

 

Aangezien we vandaag een rustdag hadden en dus de kans om in de omgeving iets te gaan doen, hebben we het eerst wat rustig aan gedaan. We hadden gisteren al wat folders bekeken en het Elephant Sanctuary in The Crags leek ons wel wat. Dus zijn we een gedeelte van de weg die we gisteren gereden hebben weer teruggegaan. Aangekomen in het park kon je kiezen uit een aantal dingen, o.a. ook een rit op een olifant. We hadden allebei gedacht dat we dat nooit zouden doen, maar nu we in de gelegenheid waren leek het ons toch wel leuk. Deze kans krijgen we waarschijlijk nooit weer. We waren als groep met een gids, die ook nog veel helpers bij zich had. De gids gaf uitleg over de olifanten en hun anatomie, over tanden, gewrichten, koelsysteem in de oren enz.. We mochten ook zelf met ze lopen. Je ging voor de olifant staan en stak je hand achteruit en dan legde de olifant zijn slurf daarin. Als je dan ging lopen, dan liep de olifant achter je aan. Slurfje in handje. Best wel een belevenis zo'n groot beest vlak achter je. Verder hebben we ze gevoerd en toen werd de vraag gesteld of er ook mensen bij de groep waren die ook besproken hadden om te rijden. Bleken wij de enigen te zijn. Maar we hebben er geen spijt van, want het was echt hardstikke leuk. Je zat er samen met de verzorger van de olifant op en daar waren we maar wat blij om. De andere helpers hebben ons met onze camera’s gefilmd en gefotografeerd. We hebben deze beelden net bekeken en het is erg mooi geworden.

       

                

Hierna hebben we nog een gedeelte van onze rit van gisteren over de beide passen over gedaan, maar dan vanaf de andere kant. We zijn ook even in het dorp Nature Valley gaan kijken en daar aan het strand geweest. Daarna terug naar de camping.

        

 

Zondag 4 november, mooi zonnig weer.

 

Van de rit van vandaag, die ging van Knysna naar Oudtshoorn, hadden we ons niet zoveel voorgesteld. We hadden over het gebied niet zoveel kunnen vinden in de boekjes. Behalve dat het de Kleine Karoo heet. Het eerste stuk naar George bleek al alleszins de moeite waard, links en rechts zagen we regelmatig meren en zo nu en dan ook nog de oceaan. Na George moesten we eerst over een paar hoge bergen en daarna kwamen we in een prachtige groene vallei. Daarna weer omhoog over bergen en toen een typisch Afrikaans landschap zoals we van de tv. kennen. Het was er heel droog en stoffig. Onderweg zagen we zo nu en dan al struisvogels achter hekken. Er zijn hier nl. struisvogelboerderijen. Opeens zag Diny een struisvogelboerderij die bezocht kon worden. Hier dus van de weg af en maar eens gekeken wat de mogelijkheden waren. We konden een rondleiding krijgen onder leiding van een gids. We kregen uitleg over het ontstaan van de boerderij en de struisvogelfokkerij. Vroeger ging het om de veren, nu van het ei tot de biefstuk. Ook was het mogelijk om een ritje te maken op een struisvogel. Dit heeft Ide toen maar gedaan. Per slot van rekening had hij ook al op een olifant gezeten, zei hij. Diny heeft het op film vastgelegd voor het nageslacht. Het bezoek aan de farm heeft alles met elkaar wel 2 uur geduurd. Hierna doorgereden naar Oudtshoorn en de camping opgezocht. Een uitstekende camping. Na de siesta een lange wandeling door het plaatsje gemaakt en afgesloten op een terras met een goed glas bier. Nadat Ide trouw Diny’s oor 4 x per dag gedruppeld heeft ging het de afgelopen dagen steeds beter. We denken dat het nu goed gaat.

        

      

       

 

Maandag 5 november, Zonnig, daarna regen, daarna weer zonnig met wind.

 

Omdat we vandaag volgens de routebeschrijving 375 km. moesten rijden, hadden we de wekker op 5.30 uur gezet. We wilden nl. op tijd over zijn om ook nog wat rond te kijken op Cape Agulhas. Om precies 7.00 uur reden we en we waren al om 12.00 uur op de plaats van bestemming. Dat ging dus vlot, maar het bleek ook maar 335 km. te zijn. Onderweg de Tradouwse Pas gepasseerd. Dat was een heel mooi stuk op de route. Vlak voor de pas liep er nog een groep “Bobbejanen” op de weg. Onderweg moesten we wachten bij wegwerkzaamheden, er stond bij dat het ongeveer 20 minuten kon duren. De vrouw die daar met het Rij/Go bord stond ging de wachtende auto’s bij langs met de mededeling dat het nog even langer kon duren. Vanaf de andere kant kwam volgens haar nog een auto “met een vrouw in kraam”. Er stond ook een politieauto te wachten, volgens ons om de auto met de a.s. moeder te begeleiden. Maar toen de auto langs kwam had de chauffeur geen tijd om op de politieauto te wachten, maar scheurde door. Op de route van vandaag hebben we 3 heel verschillende landschappen gezien. Eerst de kleine Karoo, daarna de bergen en daarna een glooiend landschap waar veel graan verbouwd wordt. Nu staan we dus bij het zuidelijkste puntje van Afrika. Op dit punt raken de Indische en de Atlantische oceaan elkaar. De camping is midden in het dorp vlakbij de vuurtoren. We zijn dan ook lopend naar het meest zuidelijke puntje gegaan en hebben daar gefilmd en gefotografeerd. Daarna zijn we naar de vuurtoren gegaan. Daar is een museum, wat we dus hebben bekeken en we zijn er naar boven geklommen. Dat was een mooi uitzicht. Op dit moment kunnen we vanuit de camper het licht van de vuurtoren zien ronddraaien. Vanavond hebben we in het dorp “gebakte vis met skyffies” (fish en chips) gegeten. Morgen komen we nog dichter bij Kaapstad in de buurt.

       

            

 

Dinsdag 6 november, stralend zonnig weer.

 

Na een nacht met erg veel regen en wind vanmorgen vertrokken uit Cape Agulhas over een weg die eerst door het zelfde landschap als het laatste deel gisteren voerde. Het viel ons op dat het koren hier in het voorjaar ge-oogst wordt. Daarna liep de weg bijna helemaal langs het strand naar een camping in de buurt van Stellenbosch. In de plaats Hermanus hebben we wat boodschappen gedaan en zijn toen nog bij zee, de Atlantische oceaan nu,  gaan kijken. Daar zwommen meerdere walvissen en die hebben we geprobeerd te filmen en fotograferen. Vanavond toen we de film bekeken bleek dat niet erg gelukt te zijn. Een aantal kilometers verderop zagen we er nog een. We zijn gestopt en hebben nog weer gefilmd. Deze walvis is goed te zien op de film. Zuid Kaper noemen ze deze walvissen hier. Deze weg langs de False Bay, de R44, kunnen we iedereen aanraden. Het deed ons nogal denken aan een stuk wat we gereden hebben langs de Pacific Oceaan, tussen Los Angelos en San Fransisco, een aantal jaren terug. We hebben nu alle 3 de oceanen gezien en het blijft mooi. Onderweg ook weer een stel Bobbejanen op de weg gezien. De wijngaarden tegen de hellingen, richting Stellenbosch, hebben we nu ook gezien. De wijn van de druiven, die daar groeien, hebben we, voor zover wij weten, nog niet geproefd. Misschien komt het er nog van. We staan nu op een mooie, vrij grote camping vlak bij Stellenbosch. Het wemelt hier van de eekhoorns en er lopen ook twee wel heel tamme konijnen rond. Deze gaan op hun achterpoten staan bedelen. Je moet ze bijna weg schoppen. Morgen gaan we in Stellenbosch een kijkje nemen en daarna richting Kaap de Goede Hoop.

        

 

Woensdag 7 november, bewolkt en in de middag veel regen.

 

Vanmorgen dus eerst naar Stellenbosch. Daar waren we om 8.15 uur en hebben even rondgewandeld in het centrum. Hier staat o.a. nog een oud kruithuis uit de VOC-tijd compleet met kanonnen. Verder ook veel Kaap Hollandse huizen. De verdere rit voerde ons nog door een groot aantal wijngaarden op weg naar het Table Mountain National Park. Onderweg zag Diny in de baai een hele school dolfijnen. Toen Ide eindelijk een parkeerplaats voor de camper gevonden had en ook kon kijken waren ze weg. Misschien morgen meer geluk. In het Table Mountain National Park ligt ook Kaap de Goede Hoop en daar wilden we natuurlijk naar toe. Eerst zijn we naar Cape Point gereden. Daar kun je kiezen, of lopen naar boven of met een soort kabeltreintje en ook weer naar beneden. Omdat we niet van die klimgeiten zijn, gingen we maar met het treintje. Dat heet “De Vlie-ende Hollander” en dat deed ons wel wat. Het laatste stuk naar de vuurtoren moet je klimmen, maar dan heb je ook een prachtig uitzicht. Het waaide verschrikkelijk hard, ze noemen deze harde wind hier ook wel de Kaapse dokter. Alles wordt schoon en fris geblazen. Van ons had het wel iets minder gemogen, je moest bijna bang zijn om in de oceaan geblazen te worden. Vanaf hier naar Kaap de Goede Hoop. Die is lager en meer naar het westen. Mooi om hier geweest te zijn. Vooral de Cape Point deed ons nogal denken aan ons bezoek aan de Noordkaap. Ook daar bussen vol met toeristen, maar wel meer nog dan hier en het was daar ook wel een beetje warmer. Normaal is het volgens ons omgekeerd. Op weg naar de camping in Simonstown weer een aantal bavianen gezien, dat blijft leuk. Toen we om ongeveer 15.00 uur op de camping aankwamen regende het ondertussen pijpestelen. Dit ging zo door tot ongeveer 17.00 uur. Toen zagen we een stukje blauwe lucht. We hebben het er op gewaagd en zijn lopend op zoek gegaan naar een pinquinkolonie die hier in de buurt moest zijn. Dat bleek nog een heel eind lopen te zijn, maar we hebben het gevonden. Volgens een folder waren er in 1982 nog 2 paren en nu ongeveer 3000 pinquins. Ze leven hier op de rotsen bij Boulder. Mooi dat we dit ook nog gezien hebben. Op de terugweg van de pinquins zagen we ook nog een kleine Genet. De kop heeft wat katachtigs, voor de rest leek het op een uit de kluiten gewassen bunzing met een lange dunne staart. Op het moment is het nog steeds droog en we hopen op beter weer morgen.

       

        

                 

        

 

Donderdag 8 november, stralende blauwe lucht en lekker warm.

 

Vandaag dus naar een camping in Melkbosstrand, via Kaapstad. Dit was maar ongeveer 100 km. rijden. Dus we hadden tijd genoeg om in Kaapstad rond te kijken. Natuurlijk de Tafelberg al vanaf alle kanten gezien en gefilmd. We wilden graag met de boot naar Robbeneiland. Thuis hadden we al gelezen dat je dat een aantal dagen van tevoren moest bespreken. Ide heeft gekeken of hij dat via internet kon doen, maar dat is niet gelukt. We zijn dus meteen gaan kijken of er nog mogelijkheden waren, maar het lukt niet voor maandag. En dan hopen wij weer in Nederland te zijn. We zijn wel aan het “Waterfront” geweest. Dit is een gebied rond de haven met winkeltjes, restaurantjes, aanbiedingen voor helicoptervluchten en boottochten enz. enz. enz.. We konden de camper vlot ergens parkeren en dat hebben we wel eens anders meegemaakt. Meestal is het moeilijk om op plaatsen waar veel touristen komen een parkeerplaats te vinden. Heb je er dan een gevonden, dan is dat vaak schreeuwend duur. Hier bleek dat niets te kosten. Het Waterfront deed ons denken aan Fischermen’s Warf in San Francisco. Alleen is het hier groter en wordt er ook nog aan schepen gewerkt tussen alle touristische attracties door. Na nog een ijsje gegeten te hebben zijn we richting camping gegaan. Die is vlak bij de Atlantische Oceaan en daar hebben we later op de middag nog een flinke strandwandeling gemaakt. Het “Wildlife Viewing” heeft zich vandaag beperkt tot een paar zeehonden in de haven. Morgen moet de camper ingeleverd worden en gaan we dus nog een paar nachtjes in een hotel. We hebben dus nog de tijd om Kaapstad beter te verkennen.

                  

        

        

 

Vrijdag 9 november, eerst regen, daana zon.

 

Vanmorgen de koffers ingepakt en de camper klaargemaakt voor inleveren. We hoefden hem niet schoon te maken, alleen de wc moest leeg. Daar waren we om ongeveer 10.00 uur mee klaar. Nog een kop koffie gedronken en toen op weg naar KEA. Onderweg de tank nog weer vol gegooid, die moest vol zijn bij inlevering. KEA vlot gevonden en samen met iemand geinventariseerd of alles er nog was. We hebben de rekeningen van de nieuwe gasfles en toebehoren en de waterslang ingeleverd. We zijn benieuwd of we alles terugbetaald krijgen, eerlijk gezegd hebben we er niet zoveel vertrouwen in, gezien de manier waarop het allemaal ging. Toen we nl. met de manager wilden praten over de rekeningen moesten ze eerst alles nazoeken voor ze ze weer gevonden hadden. Zoiets doet  je het ergste vrezen. Hij zei dat alles via Johannesburg liep en op onze rekening gestort zou worden, wij zijn benieuwd. Met Johannesburg hebben we niet zo’n goede ervaring. De camper zag er verder prima uit, geen deukje of wat dan ook. Dat is best knap, gezien het links rijden met deze grote auto. We zijn netjes door een werkneemster naar ons hotel gebracht. Dit hotel ligt vlak bij het "Waterfront" waar we gisteren al waren en dat is wel gezellig. Vanavond zijn we daar naar toe gewandeld en hebben er heerlijk in een steakhouse gegeten. Ide wilde nl. een groot stuk vlees want hij had nu wel genoeg van rijst, spaghettie en macaroni. Ide heeft dus  een “ Old Man Steak “ genomen. Dat was een steak voor grote eters en dat paste bij hem zei hij. Of hij nu de leeftijd bedoelde of de grootte van de steak? Het hotel blijkt vroeger een gevangenis geweest te zijn, maar het is nu een prima onderkomen. We hebben 2 cellen tot onze beschikking, 1 als zitkamer en 1 als slaapkamer. De badkamer is een beetje klein, maar verder is alles prima. We konden vandaag  vanuit het hotel voor het eerst op internet met onze notebook. Dat hebben we dus gedaan. Een aantal mensen gemaild en ons verslag op de site gezet. Morgen verder.

                                                                                     Ons hotel

       

 

Zaterdag 10 november, stralende blauwe lucht en lekker warm.

 

Vanmorgen eerst een beetje uitgeslapen, voorzover je tot 8.00 uur uitslapen kunt noemen. Maar voor hier is dat uitslapen. Daarna lekker uitgebreid ontbeten. Hoefden het dus niet meer zelf te maken. Na het ontbijt zijn we kaartjes gaan kopen voor de “hop on hop off” bus. We hebben de rode en de blauwe route genomen. Die zijn verschillend en ook voor 2 dagen. Vandaag hebben we de rode route gereden. We zijn o.a. over de Herengracht, de Lange straat en de Keizersgracht gekomen. Langs de compagniestuinen (VOC) van Jan van Riebeek gekomen. Toen we bij de kabelbaan van de Tafelberg waren, zijn we uitgestapt. We wilden hier mee naar boven, het was n.l.  helder weer. Er bleek al een heel lange rij wachtenden te staan en we hebben even getwijfeld wat we zouden doen. Ook in die rij gaan staan of maar niet naar boven gaan. In de bus had de gids gezegd dat de rij ongeveer 1 1/2 uur lang was en dat klopte uiteindelijk aardig. We zijn er dus in gaan staan, want we wilden niet dat we achteraf spijt zouden krijgen als we niet naar boven waren gegaan. Je komt hier waarschijnlijk nooit weer, en dan moet je toch op de Tafelberg geweest zijn. Er konden ongeveer 65 personen tegelijk in de lift. Toen we er eindelijk in waren, bleek hij overbeladen en moesten er wat mensen uit, wij dus ook want we waren er het laatst ingekomen. Nog maar een keer gewacht, maar vooraan blijven staan en ons plaatsje niet meer afgestaan. De rit naar boven was al de moeite waard, maar boven aangekomen waren we het lange wachten al gauw vergeten. Het was vandaag een wolkenloze dag (meestal ligt er nl. een wolk over de top) en dus hadden we naar alle kanten goed zicht. Zo konden we Robbeneiland, waar Nelson Mandela gevangen gezeten heeft, heel goed zien. Wat geschiedenis betreft hebben we hier in Kaapstad veel dingen gezien waarover we vroeger op school geleerd hebben. Ook de recente geschiedenis, met het opheffen van de apartheid en het vrijkomen van Nelson Mandela, zie je hier ook op diverse plaatsen voorbij komen. Het valt ons ook op dat alle Zuid Afrikanen erg trots op hun land zijn. Nadat we op de Tafelberg waren geweest zijn we weer verder gegaan met de bus tot aan het punt waarop we vanmorgen waren ingestapt. Later op de middag zijn we nog weer naar Waterfront geweest, en hebben daar nog wat rondgewandeld. Een roeiwedstrijd met Polinesische kano’s gezien. Ze peddelen op de maat van een trommel. Ook nog zeerobben gezien in de haven. Vanavond lekker gegeten, Ide heeft struisvogelbiefstuk gehad. Dat was volgens hem lekker. Morgenavond vliegen we naar huis na ’s morgens nog even de blauwe route gehopt te hebben.

       

        

         

                                             

                                                                          Robben eiland 


Zondag 11 november, 's morgen stralend zonnig, later bewolkt.

We moesten voor 10 uur uitchecken, dat gedaan en onze koffers in de opslag van het hotel laten zetten. De blauwe route gehopt, veel dingen gezien of gehoord uit ons vaderlands verleden over de " Heren 17 " van de VOC. Veel natuurschoon en een stuk kust waar de "Rich en Famous" wonen. Auto onder in de berg parkeren en met de lift langs die bergwand omhoog naar je huis. Jammer dat wij niet Rich en Famous zijn, alhoewel zouden we daardoor gelukkiger zijn?

              

 
Ook het voetbalstadion in aanbouw gezien dat bij de wereldkampioenschappen in 2010 gebruikt gaat worden. Terug op het beginpunt nog even op het Waterfront een " Bacon and Eggs" gescoord. We hadden nog wat tijd over en hebben ook het aquarium bezocht. We kunnen dit iedereen aanraden. Daarna terug gewandeld naar het hotel en de koffers uit de berging laten halen. Vijf over vier werden we door een taxibusje opgepikt (volgens afspraak met de touroperator al in Nederland geregeld). Dit ging goed, alhoewel we op hete kolen zaten toen hij 5 minuten te laat was, dit gezien de ervaring de eerste dag. Maar ja, het is Afrika zoals ons de eerste dag al verteld was. Vlot naar het vliegveld gebracht, weer een heel armoedig stuk "Township" gezien, maar onze zwarte chauffeur vertelde vol trots dat er een groot programma door de regering was opgezet om dat allemaal te verbeteren. En dat het dus allemaal goed komt.  Iedere Afrikaan die we gesproken hebben is erg trots op zijn land, volgens ons terecht, en als hun regering er dan ook nog voor kan zorgen dat er  voldoende werk is voor iedereen, dan denken wij ook dat het goed komt en dat het geen Zimbabwe hoeft te worden. Kaapstad heeft een klein vliegveld. Ingecheckt en bagage afgegeven. Hoeven dit pas op Schiphol weer op te halen. Het vliegtuig vertrok op tijd.

 

       

       


Maandag 12 november, gelijkmatige temperatuur in het vliegtuig.

Op tijd in Frankfurt, daar moesten we door de pascontrole en naar de terminal voor vluchten binnen Europa. Weer door de pascontrole en veiligheidscheck. Ide moest zijn riem afdoen en zijn schoenen uit, het piepte n.l.. Bleek in de handbagage ook nog een klein setje met horlogemakersschroeven-draaiertjes te zitten, hij blijft een techneut. Daar vielen ze hier over. Ide zei dat ze die mochten houden, dat hij er wel zonder kon. Daarna mocht hij ook door. Diny had in  het vliegtuig slecht geslapen en heeft toen op de Gate nog ruim een uur languit over drie stoelen liggen slapen. Vliegtuig vertrok een kwartier te laat.Een uur later waren we op Schiphol, gelukkig onze bagage ook. Mark stond al te wachten, waarna we samen nog een kop koffie hebben gedronken en hij ons naar huis gebracht heeft. 's Avonds kwamen er nog wat kinderen langs te zingen met een lampionnetje voor Sint Maarten. Gelukkig had Diny nog wat minimarsjes in huis. We  hadden  voor de vakantie er n.l. geen rekening mee gehouden dat St. Maarten op zondag viel en dat er dus op maandag gelopen werd.Een pracht vakantie, met wat kleine probleempjes.n.l.1.   De transfer in Johannesburg en het verkeerde adres en telefoonnummer op de voucher.2.   Het missen van de sleutel om het gas open te draaien en tafeltje.3.   Het lekken van het gas.4.   Geen watervulslang.5.   De gravelwegen met vrij diepe gaten en grote stenen, eigenlijk was de camper hiervoor niet geschikt. Anders was dit geen probleem geweest. Het bezoek aan Coffee Bay was hierdoor niet mogelijk.6.   De beperkte mogelijkheden om het chemisch toilet te legen. Veel van de campings die gereserveerd waren hadden hiervoor geen faciliteit. De campings waren zeer verschillend wat de faciliteiten betrof.

Veiligheid

We hebben ons nergens echt onveilig gevoeld, wel dat we in b.v. Transkei, een volledig zwart gebied, soms een wat, zoals de Duitsers zeggen,  "unheimisch" gevoel kregen. Hier werden enkele obscene gebaren naar ons gemaakt als we door een stadje reden. Ik begreep daaruit dat Diny vreemd ging en dat ik "hem" niet meer omhoog kon krijgen.
Maar als we  naar de weg vroegen werden we wel weer goed en vriendelijk te woord gestaan. Ook bij het tanken hadden we vaak een leuk gesprek met de pompbedienden die oprecht geinteresseerd waren in ons bezoek, waar we heen gingen, wat onze nationaliteit was en hoe we het in Zuid Afrika vonden . Vaak gingen ze dan over van het Engels in het Zuid Afrikaans. Diny werd vaak Mamma genoemd door de pompbediendes.

Wij denken dat als je geen werk hebt en geen inkomen dat je best jaloers kunt worden als je een paar " rijke blanken" voorbij ziet rijden die voor hun gevoel " aapjes" komen kijken.

Niemand hoeft een campervakantie te laten omdat het niet veilig is. Gebruik je verstand en vraag eventueel wat kan en wat niet. En houd je daaraan. Het is een pracht land met veel verschillende natuur en veel wilde dieren die je in de nationale parken van echt dichtbij en in het wild kunt zien.Ook een vakantie met een huurauto van Lodge naar Lodge is heel goed mogelijk. Onze ervaring met de Lodge waar wij een nacht geslapen hebben was uitstekend. Lodges te voren reserveren via een touroperator of internet is aan te bevelen.

 

Diny en Ide van der Wal